Bir varsin bir yoksun

Ruyalardan medet ummayi, mucizeleri beklemeyi birakali cok oldu. Ondandir hatirlamiyor olmam aslinda da, sirf merakimdan soruyorum; hangi ruyadan cikip gelmistin ki sen? Kalbim varolan en ufak parcalara ayrilmadan hemen once miydi; sarkilara konu olmus muydu daha once boyle bir yara?

Cok zaman gecti. Ustune nice ruyalar gordu yuregim, ne acilar daha yasadim sen bilmeden oylece gecip giden.. Sen bilirsin beni, kimselerin tanimadigi kadar iyi tanirsin; inan bana, anlatsam sen bile inanmazsin neleri gogusledigime bugune kadar. Bir senin yarani sardiramadim gokyuzune, bir seni vardan yok edemedim. Bes kere unutuyorsam bir kere hatirlamam yetti. Ben kalbime vazgec diye haykirdikca o bende unuttugun anilari kirletmeyecegine bir kez daha yemin etti. Ellerine sarilcak kimsem olmadi, kimsenin huzuruna yaklasamadim bir daha. Sarkilar ne dedilerse o gercek oldu, masallar seninle baslayip seninle son buldu; ne acidir ki mutlu son diye bir sey gercekten de yoktu!

Unuttugun, biraktigin, terkettigin ne varsa her seyi bir kutuya koydum. Ruyalardan vazgectim, mucizeleri bir kenara attim. Sen bir masalin mutsuz sonu, bir fincan kahvenin yuregimdeki tortusu..

Ne zaman yoktan var etmeye calissam seni sen yoktun.

Ve ne zaman varligini yok etmeye calissam; sen butun acimi percinlercesine bir kosede beliriyordun..

Hangi masala baslasam, hangi masali bitirsem sen bir vardin bir yoktun..

Sen hic baslamadigim bir masal gibi ve hic bitmesini istemedigim bir mucize.. Sen.. Bir varsin bir yoksun..