13 Mayıs 2009 Çarşamba

Sabir, hosgoru, tahammul, gecmis, simdi.. Gelecek?

Bir kac hafta once Disko Krali programinda Okan Bayulgen ile Hande Yener arasinda bosluklari doldurma temali su diyalog gecti:

O.B: Yillar gectikce ... azaliyor?
H.Y: Sabrim

Okan Bayulgen'in de takdir ettigi uzre bu cok guzel bir cevapti. Oturup dusundum sonra; bu soru bana sorulsa ne cevap verirdim diye ve kendi kendime yillar gectikce hosgorumun azaldigini itiraf ettim. 1 sene once kompleks yapmadan gulup gecebilecegim - benimle ilgili - bir espriye simdi sinirlenebilirim. Birinin sozumu kesmesi eskiden cok problem etmeyecegim bir durumken simdi deliye cevirebiliyor. Daha sayabilecegim pek cok sey var. Eskiden sakin bir insandim ben, eskiden simdi oldugumdan daha olgundum sanki, daha uzaktim her seye ve belki bu yuzden daha rahatti kafam..

Yillar gectikce kendime ve disariya duydugum hosgoru azaliyor. Tahammulsuz, sinirli, sacma sapan bir insan oluyorum ve butun bunlarin temelinde gecmisin ve simdiginin agirligi oldugunu biliyorum. En cok bu yuzden bir an once "gelecek" diye adlandirdigim doneme girmek ve kendi evimde, kocamin omzuna basimi yaslayip huzur icinde uyumak istiyorum.

2 kisi demis ki:

Ekin dedi ki...

Sayin leydi, o zaman bu postunuzdaki ruh halinize uygun bir Nazim Hikmet siiri ile yorum birakayim.


Çekilmez bir adam oldum yine,
Uykusuz, aksi, lanet.
Bir bakıyorsun ki ana avrat söver gibi...
Azgın bir hayvan döver gibi,
O gün çalışıyorum
Sonra birde bakıyorsun ki,
Ağzımda sönük bir cigara gibi tembel bir türkü
Sabahtan akşama kadar sırt üstü yatıyorum ertesi gün.
Ve beni çileden çıkarıyor büsbütün
Kendime karşı duyduğum nefret ve merhamet
Çekilmez bir adam oldum yine
Uykusuz, aksi, lanet
Yine her seferki gibi haksızım
Sebep yok olması da imkansız
Bu yaptığım iş ayıp rezalet
Fakat elimde değil
Seni kıskanıyorum.

bacon dedi ki...

yaslanıyor olmak ne acı..