Sevgilim;
5 günü geride bıraktık. Ne kadar da garip bir duyguymuş seni böyle özlemek. Elimi uzatsam tutabilecekmişim gibi hissediyorum hala; oysa sen yoksun... Ne yangınlar atlattığımızı unutuyor böyle zamanlarda yüreğim, nelere göğüs gerdik; unutuyor gibiyim... Böyle zamanlarda o yangınlarda acımı en iyi anlatan satırlar çıkıp geliyor kütüphanemin raflarından:
"Yüreğin hiç acımıyor mu?" diye sormuştu bana. "Deli misin? Yüreğimin üstünden tren geçiyor gibi. Lime lime oldum sanki..." **
Hiç acımıyor gibi yapıyorum. Oysa yoksun... Farkında değilmiş gibi yapıyorum çoğu zaman, o hep yaşadığımız haftalık ayrılıklardaymışız gibi avutuyorum kendimi çocukça. Hayatımızın en mutlu günlerine kavuşmamıza kalan süreyi hafta hesaplarıyla yapıyorum. Öyle ki - bir hafta iş toplantısında olacaksın, beş hafta ben uzak ülkelere gideceğim, iki kere vapurlar lodosa yenik düşecek... Her seferinde bir bahanem olacak sanki yokluğuna ve ben asla kabullenmeyeceğim gidişini...
Sevgilim;
Seni çok özlüyorum. Gözlerinin yeşile çalan - kızımıza ismini verecek - 'ela'sını, saçlarının oğlumuzda hayat bulacak kıvrımlarını, tıpkı yıllar önceki ve yıllar sonraki gibi elimi paltonun cebinde ısıtışımı, 'bana kısmet olmayan' dizinde yatışlarımı, başımı göğsün ve omzun arasındaki o çukura yaslayıp bulduğum sonsuz huzuru, 'her şey geçecek' bakışlarını...
Bu kadar çok sınanmak zorunda mıydık acaba diye düşünüyorum vaktimin senden çaldığım kısmında. Yanıbaşımdan geçip gittiğin günlerin hesabını yapıyorum; bir küfür savuruyorum hayata... Oysa yoksun... Herkes seni soruyor bugünlerde; bugün anneannem aradı iyi olup olmadığını sormak için. Ne kadar garipmiş 80 yaşına merdiven dayamış bir kadının torununu arayıp "Allah kavuştursun" demesi sevgilim! Babam bayramda yanına gelmenin planlarını yapıyor her saatbaşı. Aşk denilen şeyin sesini bir saniye erken duymak için telefona olanca hızımla koşmak olduğuna karar verdim bugünlerde ve "kısmet" denilen şeyin bazen ne kadar da acımasız olduğuna...
Biz birbirimize doymamıştık ki daha?
Sevgilim;
Hani birbirimizin canını acıtırdık ya o korkak gecelerde; hani en çok ben seni parçalardım, hani ne gidebilir - ne kalabilirdik... Şimdi hem gidip hem kalıyoruz neresinde olduğumuzu bilmeden beklemelerin - özlemelerin - se(n)ssizliklerin, anlamıyorum ben sevgilim; yetmedi mi bugüne kadar çaldığı hayatımızdan kaderin?
Oysa yoksun... Bir bardak rakıya adadığımız, birbirimizin gözlerinin içine bakıp kadeh kaldırdığımız türküler senden uzak şehirlerde söyleniyor şimdi. Bazen radyoda çıkıyor aniden dizlerinde yatıp söylediğim bir türkü, bazen yılbaşı parıltısının arasında yalnız bir kadın bir rüyasında görüyor; sağlığına kadeh kaldıran bir adamın gözlerinin içi gülerek söylediği o türküyü...
Ağlayamadım dahi gidişine biliyor musun? Ah sevgilim, senin için o kadar güzel ki... Tek bir damlasına dahi gözlerimin, üzüleceğini bilerek yaşamak güzel. Boynuna o son sarıldığım feribot iskelesinde "ağlama" deyişin kadar güzel sevgilim senin yüreğin... Oysa yoksun... Bunu yazarken farkediyor yüreğim yokluğunu; içimde bir çığlık "gittin" diye bağırıyor, işte şimdi anlıyor gözyaşlarım eksikliğini; şimdi duyamıyorum "ağlama" diyen sesini...
Sevgilim;
İçimde haftalar aylara; aylar yıllara; yıllar hayatlara karışıyor yoksun diye... Hiç dinlemediğimiz bir türkü eşlik ediyor uzaklığına. Üstümde senden kalma kırmızı tshirtün - gözyaşlarımla kirlettiğim için özür diliyor gözbebeklerim saflığından. Oysa yoksun... Sessizce - içerlerden yanıyor ruhum; ben hep gülümsüyorum cümlelere adınla başlarken. Gözlerim sağ elimin yüzük parmağındaki parıltıya takılıyor; gurur duyuyor yüreğim güzelliğinle, ışıltınla hayat buluyor senden uzak ömrüm...
Sonsuz bir kısır döngü içinde kapana kısılmış gibi hissediyorum bazen. Uyumak - uyanmak - uyumak - uyanmak istiyorum sen gelene kadar; kocaman gözlerimi sağlığına kırpıştırayım istiyorum - ki dön evine... Sonra senin olmadığın bir şehirde uyumak ölüm geliyor bana; üşüyor musun diye endişeleniyorum, sıcak yatağım zindan oluyor geceme - içim acıyor; uyuyamıyorum...
Oysa yoksun... Bütün kemiklerime bıçak sokuyorlar sanki; olur olmaz yerlerde omzuma dokunan parmak uçlarının kokusunu düşünüyorum, her hayale "sen" ortak parantezinde başlıyorum, bembeyaz gelinliğimin içinde soyadının gururu okşuyor yüreğimi; sen oluyorum - sana (tüme) varıyorum.
Sevgilim;
5. günü devirirken eksikliğin; ben geride kalan bütün günler için yine dua ediyorum. Bıraktığın yerde - şehrini şehrim bilmeye her gün biraz daha az kalırken - yokluğunu hiç gitmemişsincesine unutup her sabah adınla başlıyor - adımı adına tamamlıyor - her akşam huzuruna dalıyorum...
Sevgilim;
Bir şiir - ki insanlar akıp giderken dört bir yanımızdan gözlerimin içine fısıldamışlığın vardır o soğuk gecede; çocuk ellerim ısınmak üzere senin montunun cebinde, ah sevgilim; her gün aynı dizelerde sana layık olmak için büyüyorum...
"Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum..."
* Aşk'ın tüm emir kiplerinde "Sevgili" dünyanın en özel ismidir. Kesme işaretinin sevgilide bulduğu anlamın büyüklüğü O'nun büyüsündedir...** Her aşk bitmek için başlar - Yasemin Özçelik
Kayıtlar
